in

Jongen (15) bijna doodgestoken na grapje met pizza: ‘Stukje kwam op schoen terecht, toen zou hij zijn geflipt’

Over een paar dagen zou hij zijn sweet sixteen groots vieren. Maar tot een feest kwam het niet: de zoon van Bri (48) belandde met een steekwond in het ziekenhuis en overleefde dat maar nét. Dit is het verhaal van zijn moeder. ,,Vriendjes zijn geen vriendjes meer.”

Het is bijna middernacht als de telefoon van Bri* rinkelt. Aan de andere kant van de lijn wacht haar zoon tot ze opneemt.

De tiener praat met een paniekerige, maar opvallend broze stem. ,,Ma, ma, ma! Waar ben je? Ma, ma! Ik zie niks meer.”

Dan wordt de verbinding verbroken. Bri blijft beduusd achter. Enkele seconden later licht haar toestel wederom op.

Dit keer is het een vriend van haar zoon. ,,Ik weet niet wat er is gebeurd, maar hij geeft over. En hij heeft ergens bloed.”

Hysterisch
De woorden van de jongen komen als een mokerslag bij de Rotterdamse binnen. Ze draagt hem op het alarmnummer te bellen, waarna ze op de fiets stapt. Nooit eerder fietste ze zó hard.

Bri arriveert nog voor de hulpdiensten op de kruising van de Jonker Fransstraat en de Goudsesingel. Ze treft haar zoon bij de tramhalte aan.

De tiener spuugt, praten kan lukt niet meer. De Rotterdamse ziet dan nog geen bloed. Enkele minuten later verschijnt de ambulance.

Het tergt Bri hoe ogenschijnlijk traag die aan komt rijden. ,,Heel nonchalant. Geen sirenes, geen zwaailichten. Het maakte me hysterisch.”

Toch weet Bri dan nog niet dat haar zoon gestoken is. De ambulancemedewerker, die de moeder toespreekt en tot kalmte maant, vindt pas een wond als hij over het bloed hoort en het shirt van de jongen omhoog trekt.

,,Hij riep: steekwond! Toen veranderde alles. Ineens zag ik uit alle hoeken politiewagens komen.”

Excuses
In het ziekenhuis, vertelt de Rotterdamse, komt dezelfde ambulancebroeder naar Bri toe. ,,Hij bood zijn excuses aan, omdat-ie zo tegen me tekeer ging. Ze hadden helemaal geen melding van een steekpartij gekregen, zei hij.”

Bri, die later de opname van de melding te horen krijgt, staat perplex. De vriend van haar zoon had toch bloed gezien?

”Hij probeerde wel te praten, maar het lukte niet”
– Bri (48), moeder van slachtoffer (15)

Ze heeft nu de tijd niet om over de melding na te denken. Haar zoon vecht voor zijn leven: hij blijkt in een halsslagader, op 1 centimeter van zijn hart, te zijn geraakt en ligt in coma. Bri bidt dat hij het haalt.

De volgende ochtend halen de artsen de tiener van de beademing af. Een MRI-scan geeft uitsluitsel: de jongen heeft een herseninfarct, veroorzaakt door de 2 liter bloed die in zijn longen was gelopen en het daaropvolgende zuurstofgebrek, gehad.

,,Hij probeerde wel te praten, maar het lukte niet. Telkens tikte hij tegen zijn hoofd. De arts zei dat hij zijn spraak misschien voorgoed verloren was.”

Stuk pizza op schoen
Het is voor Bri dan nog een raadsel waarom haar zoon is gestoken. Pas twee dagen na het incident krijgt ze een idee.

Een logopediste stelt voor dat de jongen, die nog altijd niet kan praten en gedeeltelijk verlamd is, opschrijft wat hij heeft meegemaakt.

”Eén van de stukken kwam op zijn schoen terecht. Toen zou hij zijn geflipt”
– Bri (48), moeder van slachtoffer (15)

Het briefje, waar een naam op gekrabbeld wordt, leidt tot de aanhouding van de één jaar oudere vriend.

Lees ook  Jongedame vergeet de weerspiegeling van aquarium en plaatst deze foto op Marktplaats:

Een arrestatieteam haalt hem in alle vroegte bij zijn ouderlijk huis op. Het steekwapen wordt nooit gevonden.

Bri beschrijft een bijzonder onnozele toedracht. Haar zoon, vertelt ze, was op de avond van het drama tot 23.30 uur aan het werk in het centrum van Rotterdam.

De later aangehouden vriend haalde hem op, waarna de twee op de Goudsesingel met elkaar begonnen te dollen.

Dat geinen ging over de pizza die de jongste van de twee in zijn handen had. ,,De latere verdachte sloeg de pizza uit zijn hand, waarna mijn zoon een stuk pakte en naar hem gooide. Eén van de stukken kwam op zijn schoen terecht. Toen zou hij zijn geflipt.”

‘Mes afgeweerd’
Bri houdt haar telefoon omhoog: op het schermpje verschijnt een foto van de buik van haar zoon, waar twee grote littekens op te zien zijn.

Het ene als gevolg van de steekwond, het andere volgde op de drain die de artsten moesten aanleggen om het bloed uit de longen te pompen.

Ze vertelt dat haar zoon ook een litteken op zijn hand heeft, al zou het vanwege het pigment – de jongen heeft een donkere huidskleur – moeilijk zichtbaar zijn.

,,Hij heeft het mes afgeweerd. De pech is dat het litteken precies op de levenslijn van zijn hand zit. Daardoor is het ook in het ziekenhuis niet opgevallen.”

”Hij vraagt zich af waarom hij zijn stem eigenlijk moest terugkrij­gen”
– Bri (48), moeder van slachtoffer (15)

Ze toont nu een hersenfoto, waarop een donkere vlek te zien is. ,,Dat is de plek waar je spraak wordt geregeld. Een dood stukje.”

Reactie Nelleke Stolk, advocaat van het slachtoffer
Deze zaak is één van de vele schrijnende zaken waarin een tekort aan overtuigend bewijs, althans volgens de rechtbank en het Hof, leidt tot vrijspraak van een verdachte.

Dat wil echter niet zeggen dat degene die vrijgesproken is ook altijd onschuldig is. Er bestaat een groot verschil tussen de juridische werkelijkheid en de ‘echte’ werkelijkheid.

De laatste is de ook werkelijkheid waarmee slachtoffers en nabestaanden hun leven moeten voortzetten na een uitspraak.

Voor een slachtoffer, zo ook in deze zaak, is duidelijk wat zich heeft afgespeeld en het is dan ook voor hem en zijn naasten onbegrijpelijk dat deze beslissing is gevallen.

Voor de juristen in een strafprocedure is de zaak dan zogenaamd ‘klaar’, we moeten niet uit het oog verliezen dat vaak na een uitspraak het echte verwerken van leed pas begint.

Indien je het gevoel hebt niet gehoord te zijn, heeft dat grote gevolgen. Een rechterlijke beslissing is dan ook niet uit altijd te leggen.

Twee keer vrijgesproken
Tot een veroordeling leidt de steekpartij niet. De enige verdachte, de inmiddels 17-jarige vriend, wordt door zowel de Rotterdamse rechtbank als het Haagse gerechtshof vrijgesproken. De jongen heeft altijd ontkend zijn vriend te hebben gestoken.

Desondanks schrijft het hof in zijn vonnis over ‘sterke aanwijzingen’ dat de tiener ‘op enigerlei wijze betrokken is geweest bij het toebrengen van de steekverwonding bij het slachtoffer’. Tegelijkertijd hebben de rechters niet de ‘overtuiging’ dat hij daadwerkelijk heeft gestoken.

Zo kan het hof niet onomstotelijk vaststellen dat de verdachte en het slachtoffer tussen 23.28 en 23.48 uur samen waren, waardoor zij óók niet uitsluit dat een ánder gestoken heeft. Verder weegt het hof mee dat de jongens vrienden waren en die avond met elkaar grapten.

Lees ook  Politieagente Charlotte gaf haar ontslag en werd vervolgens miljonair met pikante beelden via OnlyFans (foto’s)

‘Telt vriendschap zwaarder dan letsel?’
De zinsnede over vriendschap: wóest maakt het Bri, die direct haar stem verheft. ,,Hoe erg is het voor een moeder om dát te lezen?

Telt vriendschap zwaarder dan het letsel? Nogmaals: hij is een centimeter naast zijn hart gestoken. En vergeet ook niet dat het middenin coronatijd is gebeurd.

Alles was dicht, de straten waren leeg. Toen ik aan kwam fietsen, zag ik misschien twee mensen bij de tramhalte staan. Wie kan het nog meer gedaan hebben?”

Maar het proces is klaar: het Ressortsparket laat weten niet in cassatie te gaan. Daar ziet zij ‘geen ruimte’ voor, licht een zegsman toe.

”Hij heeft dramati­sche achterstan­den opgelopen”
– Bri (48), moeder van slachtoffer (15)

Voor Bri is de situatie onverteerbaar. Want het leven van haar zoon is voorgoed veranderd: praten gaat hem nog altijd moeilijk af, net als concentreren.

,,Hij zat op vmbo-tl niveau 4, maar is teruggegaan naar niveau 1. Hij heeft dramatische achterstanden opgelopen.”

”Elke dag ben ik bang dat ze elkaar tegen het lijf lopen. Hij is boos, angstig, alles”
– Bri (48), moeder van slachtoffer (15)

Daar komt bij dat de jongen zich isoleert. ,,Die vriend en hij zaten in dezelfde vriendengroep. De ene helft gelooft mijn zoon, de andere die vriend.

Eerst onderhield mijn zoon nog contact via sociale media, maar daar is hij mee gestopt. Het hoeft niet meer van ’m.

Sommigen zeggen: wees blij dat je je kind nog hebt. Natuurlijk, maar die steekpartij hád niet plaats hoeven vinden.”

De dubbele vrijspraak raakt de tiener volgens zijn moeder diep. ,,Hij vraagt zich af waarom hij zijn stem eigenlijk moest terugkrijgen.

Niemand luistert toch naar hem, zegt-ie. Weet je hoe hard het binnenkomt als je kind zoiets zegt? Het voelt alsof ik in een horrorfilm leef.

We zouden zijn sweet sixteen groots vieren, maar dat kon niet: hij lag op zijn verjaardag in het ziekenhuis en alleen ik mocht bij ‘m op bezoek.”

Ze bidt dat het nooit tot een confrontatie komt tussen haar zoon en de vrijgesproken verdachte. ,,Ik hou mijn hart vast.

Elke dag ben ik bang dat ze elkaar tegen het lijf lopen. Hij is boos, angstig, alles. Wat moet hij doen als het gebeurt? Omdraaien? Ik weet niet of ík dat zou kunnen.”

‘Vriendjes zijn geen vriendjes meer’
Ze is niet alleen bang voor het lot van haar eigen kind, ook dat van leeftijdsgenoten houdt de Rotterdamse bezig.

De dood van Joshua (15) – hij werd afgelopen zomer volgens justitie doodgestoken bij een gewapende confrontatie met een leeftijdsgenoot – raakte haar dan ook diep.

,,Het is voor mij om gek van te worden. Vriendjes zijn geen vriendjes meer. De jongens jutten elkaar op. Ben je door iemand geschopt?

Dan steek je. Je kan toch niet over je heen laten lopen? Het is eng. Zulke jongens hebben hulp nodig. Want hoe zullen ze zich gedragen als ze straks volwassen zijn? Ik hou mijn hart vast.”

* Omwille van de privacy wil Bri alleen met haar voornaam genoemd worden. De naam van haar zoon wil ze, eveneens om privacyredenen, niet in de media hebben.

Net binnen! André Hazes als vermist opgegeven!

Zien: Barbie gaat opnieuw hard de fout in: “Hiervoor kun je de cel in gaan!”