in ,

Brute zwijnenaanval na plaspauze in bos wordt André (80) bijna fataal: ‘Ik dacht: dit is het einde’

,,Ik dacht echt even: dit is het einde.’’ André Struijk (80) uit Epe is blij dat hij het verhaal überhaupt nog kan navertellen.

Dit weekend werd hij op landgoed Tongeren in Epe aangevallen door een wild zwijn. Hij is een jaap van 30 centimeter in zijn been én een angstig avontuur rijker.

Ondanks de stekende pijn in zijn linkerbeen kan André Struijk hartelijk lachen om de gemeenplaats van zijn huisarts die even checkt hoe het met de patiënt gaat.

,,Hé, Obelix, hoe is het?’’ Het is een knipoog naar de beroemde stripheld die everzwijnen vrat alsof het winegums waren.

Hachelijk avontuur
,,Och, naar omstandigheden best goed eigenlijk’’, is het montere antwoord. En inderdaad, de 80-jarige Struijk ligt er best aardig bij in het bed in zijn huis, even ten westen van Epe, gezien het hachelijke avontuur met een agressief wild zwijn dat hij twee dagen daarvoor ternauwernood overleefde.

Even een plasje doen
,,Normaal kan ik heel goed met dit soort dingen omgaan, maar man, deze keer hakt het er stevig in hoor! Als ik mijn ogen dichtdoe, zie ik steeds weer dat beest op me afkomen.’’

Want dat is wat er gebeurde, zaterdagmiddag rond half zes in het bos op nog geen kilometer afstand van zijn huis. ,,Ik wandel veel en lang’’, begint hij zijn relaas.

,,Rondjes van 10 kilometer en dan op stevig tempo. Dan ben ik dus makkelijk twee uur onderweg en ja, dan moet ik onderweg vaak wel even een plasje doen.’’

Heel bedaard
In dit geval deed hij dat op een smal pad op Landgoed Tongeren. ,,Nou ja, niet op het pad zelf natuurlijk. Dat is asociaal. Ik liep even 5 meter het bos in en daar ging het dus mis.

Lees ook  Last van een stijve nek? Binnen 3 minuten haal je de knopen uit je nek met dit trucje

Plotseling stond ik oog in oog met een flink uit de kluiten gewassen keiler (mannetjeszwijn, red.), dat heel bedaard op me af kwam gewandeld.’’

In een flits
,,Juist doordat het zo rustig ging, was ik niet bang. Ik draaide me gewoon om, richting het pad, maar dat had ik blijkbaar niet moeten doen.

Want een moment later lig ik op de grond en zie ik de enorme snuit van dat beest vlak bij mijn gezicht. Het gebeurde allemaal in een flits, maar ik dacht echt dat mijn laatste uur geslagen had.’’

”Je schakelt alle emoties uit en handelt. Kortom: ik draai me half om en sla dat beest vol op zijn oog.”
– André Struijk

Oerinstinct
Wat er daarna gebeurt, kan hij alleen maar omschrijven als ‘primitief oerinstinct’. ,,Pure overlevingsdrang, zoals de soldaten in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog ook moeten hebben gevoeld toen ze de machinegeweren tegemoet liepen.

Je schakelt alle emoties uit en handelt. Kortom: ik draai me half om en sla dat beest vol op zijn oog. Daarna ben ik razendsnel opgestaan en heb ik ’m nog een stomp verkocht. Toen was-ie weg.’’

‘Al dat bloed…’
,,Op dat moment had ik totaal niet in de gaten wat er met mij aan de hand was. Ik zat vol adrenaline en voelde niks.

Pas een minuut later kijk ik naar beneden en zie ik dat mijn been totaal open ligt. Al dat bloed, hoe een mens kan bloeden zeg…. Maar zelfs toen nog dacht ik: oké, ik loop gewoon naar huis.

Maar dan is de adrenaline uitgewerkt en stort ik als een plumpudding tegen de aarde.’’ Hij weet de hulpdiensten te alarmeren, maar voelt tegelijk de krachten uit zich vloeien.

Lees ook  ‘Geordie Shore’-ster Charlotte Crosby poseert poedelna*kt voor het raam. Fans lovend: “De buren hebben een goed zicht!” (foto)

Zestig hechtingen
Gelukkig weet de boswachter hem tijdig te vinden en wordt hij afgevoerd naar het ziekenhuis Isala in Zwolle, waar hij dezelfde nacht nog wordt geopereerd.

Eenmaal thuis, met zestig hechtingen in zijn been, beseft hij pas wat voor ‘uniek’ avontuur hij heeft meegemaakt. En hoeveel geluk hij heeft gehad, beaamt ook de huisarts.

,,Als je in je lies was geraakt, had je een slagaderlijke bloeding gehad en was je er niet meer geweest.’’ Struijk lacht opnieuw: ,,En ik ben de fitste tachtiger uit je praktijk, dus dat zou zonde zijn!’’

Eigen schuld?
Hoewel hij niet aan sociale media doet, heeft hij alle commotie over zijn aanval wel meegekregen. Inclusief de suggestie dat het allemaal zijn eigen schuld is, omdat hij van het pad is afgegaan.

,,Zo’n type ben ik dus niet, hè. Ik blijf altijd keurig op de paden, zeker omdat ik doodsbang ben voor een tekenbeet. Ik heb maar een paar passen het bos in genomen.’’

Mountainbiken
Een flinke mentale tik heeft hij er wel van gekregen. ,,Elke keer draait de film zich opnieuw af. Maar ik ken mezelf, over een week of twee is dat gevoel wel weg.

Of ik dan weer ga wandelen in de bossen?’’ Heel even blijft het stil en kijkt hij door het raam naar buiten, voordat hij het antwoord geeft.

,,Ik denk het wel, maar niet zo snel weer op diezelfde plek. Misschien moest ik voorlopig maar even de mountainbike pakken.’’ De huisarts schudt meewarig zijn hoofd: ,,Zorg nu maar eerst dat je weer beter wordt, Obelix.’’

Lars werd tijdens Koningsdag zwaar mishandeld: ‘Ongelooflijk dat hij nog leeft’

Vermiste vrouw overleeft zes maanden door gras en mos te eten